RADA NIE RADA

Inność pod względem obowiązujących norm, czy to w wyglądzie, czy w zachowaniu, mimo powszechnie deklarowanej tolerancji i podziwu dla indywidualności, znacznie skuteczniej odstrasza, niż przyciąga, o czym chyba nikogo nie trzeba przekonywać. Szczególnie tych pod jakimś względem innych.

Są jednak ludzie, którzy potrafią nie tylko ze swoją innością całkiem szczęśliwie żyć, ale jeszcze przekuć ją w atut. Kiedy przyjrzeć się im bliżej widać wyraźnie, że łączy ich kilka wspólnych cech.

Jedną z nich, i chyba najważniejszą, jest akceptacja własnej ułomności. To nie jest proste wziąwszy pod uwagę, jak bardzo większość stara się być, jak większość. Nie jest proste, ale nie niemożliwe. Nie omijając w rozmowach tematu, który mógłby stanowić potencjalnie szkodliwe dla relacji tabu, pozwala otoczeniu poczuć się dobrze i niezobowiązująco: nie ma konieczności omijania pytań i opinii, które w innej sytuacji mogłyby być odebrane jako nietaktowne i gruboskórne.

Urokliwe Brzydkie Kaczątka lubią ludzi. Także tych najpiękniejszych, którym nieraz się zazdrości. Tego nie da się udawać. Szczera sympatia zazwyczaj spotyka się z równie sympatycznym odzewem. Wszyscy, także ci, którzy są w czepku urodzeni, mają wiele i wiele się im udaje, potrzebują nie tylko podziwu, ale i autentycznej akceptacji, miłości, przyjaźni.

Skąd się bierze urok Brzydkich Kaczątek? W znacznej mierze to posag, w który wyposażyła je rodzina. Obdarzone bezwarunkową miłością, przyzwoleniem na niedoskonałość, potrafią sobie radzić z nią bez żalu i urazu do życia. Bardzo ważna jest tu rola ojca, szczególnie w okresie dorastania, kiedy może swojego potomka wprowadzić w dorosłe życie będąc z niego dumnym, mimo wszystko, lub mimo wszystko, wytykać mu braki i niedoskonałości. Czy ojcowie wiedzą o tym, jak wielką rolę mają do spełnienia w życiu swojego dziecka? Nieraz mam co do tego duże wątpliwości.

Kolejny raz ten sam banał na początek: ludzie są różni. Nawet bliźnięta jednojajowe. Mimo to, tworząc kolorową różnorodność społeczną, współistnieją nie zastanawiając się zbyt często nad swoją odmiennością.

Zdarza się jednak tak, że inność doskwiera, utrudnia lub wręcz uniemożliwia nawiązanie relacji z otoczeniem, a człowiek, czy tego chce, choć czasem bardzo nie chce, jest istotą społeczną, która nie może bez szwanku przeżyć w izolacji. Nawet jeśli decyduje się na jakąś formę samotności, to potrzeby zazwyczaj zaspokajane przez ludzi, przenosi na zwierzęta. Single najczęściej posiadają kota, psa lub choćby rybkę. Po to, żeby mieć kogo kochać, czuć czyjąś bliskość i mieć poczucie, że się jest kochanym.

Co powoduje, że inność zaczyna być szkodliwa? Najprościej można powiedzieć, że dzieje się tak, gdy w znaczący sposób odbiegasz od przeciętności.

Najwyraźniej widać to wtedy, kiedy wyglądasz zdecydowanie inaczej. I to niekoniecznie gorzej. Uroda lub jej brak, kolor skóry, odmienny ubiór może sprawić, że nie zmieścisz się w normie dopuszczanej przez grupę.

Choroba psychiczna, jeśli na nią cierpisz sprawia, że twoje zachowania budzą zdziwienie, strach, niezrozumienie. Te uczucia są w tym przypadku zazwyczaj obustronne - też nie rozumiesz, czemu ludzie robią to, co robią i czego od ciebie chcą.

I na koniec inna inność, najmniej widoczna, określana czasem mianem dziwactwa. Jeśli twoje doświadczenia życiowe różnią się bardzo od życia przeciętnego zjadacza chleba, możesz mieć problem w nawiązaniu dobrych, otwartych więzi. Przekonałeś się już, że mówienie o twojej przeszłości lub postawach przez nią ukształtowanych, wywołuje w najlepszym razie niedowierzanie, w najgorszym - odrzucenie. Coraz częściej więc milczysz, choć jeszcze słuchasz. Słyszysz coś, co dla ciebie nie jest prawdziwe, ale nie możesz zaprzeczyć. W końcu dochodzisz do wniosku, że równie dobrze, a nawet wygodniej, pomilczeć możesz sobie w samotności.

Uparcie twierdzę, że nic nie jest do końca złe. Co dobrego jest w takiej samotności? To, że możesz być sobą.