RADA NIE RADA

Nie, to nie o osobie dającej inspirację będzie, choć poniekąd tak. To o muzyce, którą bezwiednie ciągniesz za sobą, choć może wcale nie jest ani piękna, ani przydatna.

Będąc w ważnym związku emocjonalnym (np. rodzina) chcąc nie chcąc słyszysz na swój temat opinie, sądy, oceny. Nie zawsze są one prawdziwe, czasem wręcz krzywdzące, ale powtarzane dostatecznie długo i często wgrywają się w pamięć, jak dźwięki na płycie analogowej. Z czasem okrywasz, że czujesz się z nimi źle, podejmujesz więc działania, żeby tej muzy już więcej nie trzeba było słuchać: dyskutujesz, buntujesz się, wyprowadzasz. Głosy milkną. Być może pojawiają się inne, przyjazne i dobre, ale mimo to, gdy w życiu zalega cisza, odruchowo wypełniasz ją nagraną wcześniej muzą.

Czemu tak się dzieje? Najczęściej dlatego, że nie zdajesz sobie sprawy, że to robisz. A nawet jeśli wpuścisz ten fakt do swojej świadomości, to odruch działa jak odruch - nieświadomie: najpierw odtworzysz płytę, a dopiero później, świadomie, ją wyłączysz, ale stare emocje z nią związane, już zdążą wrócić.

Dobrze jest, jeśli uda ci się w nowym związku uzupełnić swoją życiową płytoteką innymi, konkurencyjnymi nagraniami. Masz wtedy jakiś wybór, choć - jak pokazuje doświadczenie - niezwykle trudno konkurować nowym nagraniom z tymi, które zostały wyryte w nie stawiającym oporu i nie selekcjonującym dźwięków, świeżym, dziewiczym materiale. 

Oczywiście dokładnie tak samo działa muzyka zawierająca słowa wsparcia, zachwytu i serdeczności. Daje ona moc nawet wtedy, gdy ponosisz porażki i napotykasz przeszkody.

To taka notka bardziej dla rodziców, niż dzieci, także tych dużych. Nie ma takiej dawki dobrych słów, układających się w życiową muzę, która można szkodliwie przekroczyć. Jesteś kompozytorem utworów, które twoje dziecko będzie słuchało całe życie. Postaraj się, żeby były piękne.

Dobór właściwego partnera życiowego jest sprawą ważną, gdyż to z nim przyjdzie ci spędzić wiele lat życia. Kryteria, którymi kierują się w wyborze partnerzy wydają mi się być zdecydowanie zależne od płci. Wprawdzie zarówno kobiety, jak i mężczyźni chcieliby kochać i być kochanymi, jednak już sama definicja miłości nie jest taka sama. O tym, czego od swych partnerów oczekują kobiety, a czego mężczyźni napisano wiele książek, jednak mnie intryguje stopień świadomości tych oczekiwań u obu płci.

Kobiety, z którymi rozmawiałam, także w czasie terapii małżeńskich, wydają się być zdecydowanie świadome, czego oczekują od mężczyzny. Potrafią dokładnie zwerbalizować, co im się u partnera podoba, a z czym trudno im się pogodzić.

Inaczej rzecz się ma w przypadku mężczyzn ( nie wszystkich, oczywiście ). Jak mantra pojawia się w opisie ich oczekiwań to coś. Pytani, czym to coś jest, nie potrafią odpowiedzieć. Definicja najczęściej brzmi tak: to się albo ma albo się tego nie ma. Analizując przypadki fatalnych związków mężczyzn z kobietami tak bardzo do nich, teoretycznie, niepasującymi, doszłam do wniosku, że to tajemnicze coś, to pociąg seksualny. Prochu tym wnioskiem oczywiście nie odkryłam, nurtuje mnie jednak nadal pytanie klinicysty: czy, jeśli jesteś mężczyzną, i mówisz o tym czymś, jesteś świadom, o czym mówisz? W czasie rozmowy w gabinecie zaprzeczasz. Czujesz się zakłopotany trywialnością swoich potrzeb, czy autentycznie nie zdajesz sobie z nich sprawy?

Obawiam się, że to pozostanie dla mnie już na zawsze zagadką.