RADA NIE RADA

Jeżeli wszystko to, w co wierzyłeś, czemu ufałeś, wartości i ludzie, doprowadzają cię do życiowego bankructwa, czujesz gorycz. Gorycz to takie dziwne uczucie, coś pomiędzy apatycznym smutkiem, a energetyczną złością. Myślisz: jak to się mogło stać, że przegrałeś, choć miałeś tak wiele dobrych chęci, zapału, tyle wysiłku włożyłeś, by żyć pożytecznie i przyzwoicie? Co było/jest z tobą nie tak?

I kiedy już nie można siebie przekonać, bo fakty drwią i szydzą, że to, czym się kierowałeś było słuszne, szukasz winnego. Niby to proste: twoje wartości, twoje wybory, twoja wina. Ale te wartości ktoś ci wpoił, skądś się wzięły: rodzice, religia, media...To niedobry trop. Odkąd stałeś się dorosły i nie musiałeś już wykonywać poleceń i oczekiwań innych, sam ponosisz odpowiedzialność za własne postępowanie. Obwinianie dodatkowo innych sprawia tylko, że gorycz jest coraz bardziej gorzka. Obwinianie siebie zresztą też. To, co się stało, już się nie odstanie, czasu nie można cofnąć.

Myślisz o ludziach, którzy kiedyś zamierzali cię odwieźć od bliskiego ci spostrzegania świata, pojęcia dobra, zła i przyzwoitości, bo i one mają różne barwy, wcale nie są tak jednoznaczne, jak sądziłeś. Czy mieli rację ci, których kiedyś potępiałeś i oburzałeś się na ich poglądy i czyny? Tego nie wiesz, wiesz tylko, że wygrali. Pomimo.

I tak mieszając łyżeczką wspomnień w szklance goryczy, starasz się zbudować nowy ład swojego świata, bo stary się nie sprawdził. Gorycz sprzyja refleksji i zawieszeniu działania. Daje to nadzieję na nową jakość, ale wcale nie pewność. Czy można zostawić bez śladu wewnętrznego za sobą coś, co było ci dotąd tak drogie i bliskie? Czy, kiedy tylko pojawią się sytuacje wymagające opowiedzenia się, nie zadziałasz odruchowo, tak jak zwykle?

Odpowiedź pewnie zależy od tego, jak wiele straciłeś i jak wielka jest twoja gorycz.