RADA NIE RADA

Nie, to nie będzie wpis o tematyce politycznej. Debaty, czyli sytuacje w których uczestnicy wymieniają się, nie rzadko bardzo różniącymi się, poglądami między sobą, toczą się na różne tematy i w różnych sytuacjach. Także między członkami rodzin, przyjaciółmi, znajomymi.

Moje i twoje postawy wobec świata, ludzi, religii powstawały w oparciu o nasze doświadczenia, nieraz bardzo bolesne, w związku z tym niosą za sobą spory ładunek emocjonalny. Te postawy są dla mnie i dla ciebie drogowskazami życiowymi, pokazującymi co jest ważne, a co nie, co jest dobre, a co złe. Dają nam podstawę do, w miarę bezpiecznego, poruszania się w skomplikowanych realiach otaczającego nas świata. Kiedy więc, bardziej lub mniej stanowczo, zaatakujesz to w co wierzę, co jest mi bliskie, o czym jestem głęboko przekonana, trudno mi pozostać obojętną.

Co mogę zrobić, żeby debata na ważne tematy nie przerodziła się w zwykłą pyskówkę, żeby nie ranić i jednocześnie nie czuć się zranionym, z powodu inności czyjegoś stanowiska? Często w tym momencie pada propozycja, żeby do sprawy nie podchodzić emocjonalnie, a racjonalnie. To, niestety, jest po prostu niemożliwe. Komponenta emocjonalna musi wystąpić jeśli w ogóle chcemy mówić o postawie. Jest jej niedłączną częścią, w odróżnieniu od, obojętnej w swej naturze, wiedzy na jakiś temat. Nie mogę więc być obojętna, na to co mówisz, ale mogę prowadzić z tobą dialog uznając twoje prawo do innego zdania oraz nie zakładać z góry złych intencji z twojej strony. Nie musisz przecież, mimo że masz inne zdanie, być moim wrogiem. Więcej, może się okazać, że to ty masz właśnie rację. Zmiana własnego spostrzegania świata może być bolesna, ale także wartościowa i korzystna.

Czy zawsze, spełniając powyższe warunki, możemy z sobą prowadzić dobrą debatę? Tak. Tak długo, jak długo nie okaże się, że twoje intencje nie są złe, że chcesz się ze mną wymieniać pogladami, a nie używać ich do ataku na mnie i dopóki szanujesz moje prawo do odmienności, nie deprecjonując mnie przy tym jako człowieka.