RADA NIE RADA

Nie ma takiego pojęcia w literaturze psychologicznej. Stworzyłam go na własny użytek. To tak tytułem wstępu.

Codziennie świat w ogóle, a media w szczególności, dostarczają ogromnej ilości informacji. Jedne przyswajamy, inne odrzucamy, w zależności od potrzeb, ale także własnych przekonań i postaw. Zasada jest taka, że jesteśmy skłonni, nie mogąc sprawdzić prawdziwości przekazu, zaufać tym, które pasują do już stworzonej struktury myślowej, by uniknąć niemiłego dysonansu informacyjnego. Sprawdza się one przeważnie w przypadkach indywidualnych, ale już na poziomie społecznym łykamy sprzeczne z sobą informacje, jak pelikan ryby.

Doprawdy trudno zrozumieć, jak to się dzieje, że społeczeństwo deklarujące modę na zdrowy tryb życia, produkuje innymi, równoległymi przekazami anorektyczki, osoby chorobliwie otyłe, autyzm i depresję, poważne wady kręgosłupa. To choroby współczesnej cywilizacji, deklaratywnie tak bardzo nastawionej na propagowanie zdrowego stylu życia. Pojawiają się wśród tych info-rybek także głosy rozsądku (lub rozpaczy): o tym, że jogging wcale nie jest taki zdrowy (jego twórca zmarł stosunkowo młodo właśnie na zawał serca), że szczepionki stosowane w nadmiarze mogą wywołać autyzm (ryzyko jego wystąpienia jest w tej chwili większa, niż chorób przed którymi szczepionki mają chronić), że skuteczność leków homeopatycznych to mit itd. Wyniki poważnych, udokumentowanych badań giną w szumie informacyjnym.

Piętnuje się nepotyzm, jednocześnie pouczając bezrobotnych, że najskuteczniejszym sposobem znalezienia pracy jest szukanie jej poprzez znajomych.

Karci się pesymistów, ba, nawet realistów, gloryfikując pozytywne myślenie, lekceważąc badania, które pokazują czarno na białym, że optymiści cierpią na niedostateczną intelektualną obróbkę informacyjną.

Przykłady współistnienia takich sprzeczności w przekazach społecznych można mnożyć jeszcze długo, tylko po co? Instynkt stadny i tak zawiedzie cię tam, gdzie najgłośniej i najbardziej tłumnie.