RADA NIE RADA

Huna jest pradawnym systemem religijno-filozoficznym, wywodzącym się z wysp hawajskich. Twierdzi się nawet, że to od niej wzięły swoje początki wszystkie współczesne religie. Jest w swym systemie wartości faktycznie bardzo zbliżona do religii chrześcijańskiej. Poza jednym wyjątkiem.

Huna nakazuje żyć tak, żeby nie wzbudzać zawiści bliźnich, zaś winą za pojawienie się tego uczucia obarcza osobę, której zazdrościmy. Przyznam, że w pierwszym odruchu uznałam taki nakaz za absurdalny. Nie mamy przecież wpływu na uczucia innych. Sama bywałam obiektem zazdrości, jak mi się wydawało, nieuzasadnionej, i , jak mi się wydawało, nie sprowokowanej. Po głębszym jednak zastanowieniu, a już zdecydowanie po przyjrzeniu się bliźnim :), bo zdecydowanie łatwiej jednak dostrzec belkę, niż drzazgę :), doszłam do wniosku, że to wcale nie jest takie bezzasadne.

Pomyśl, jak często zdarza się, że opowiadasz komuś lub co gorsza, narzekasz na coś, co dla tego kogoś jest nieosiągalnym marzeniem. Jak może się np. czuć kobieta, która nie może, a tak bardzo chciałaby, mieć dzieci, kiedy opowiadasz jej o swoim niezadowoleniu z postępów w nauce lub ułomności w zachowaniu swojej latorośli? Pozornie nie ma w tym nic złego, ale dla niej to trudna, bolesna rozmowa, bo niczego więcej nie pragnie, niż mieć takie właśnie kłopoty. Jak myślisz, co wtedy czuje?

Zatem zanim zaczniesz narzekać, że w tym roku nie udało ci się wyjechać na Karaiby, a jedynie do Maroka (pozdrowienia dla prowadzących TVN24), zastanów się czy ci, którzy cię słuchają, wyjadą w tym roku, a może w ogóle, gdziekolwiek (w tej samej stacji, choć w innym programie, przedstawiono materiał o kobiecie, której marzeniem jest pokazać swoim dzieciom polskie morze).

Kahuni twierdzą, że wzbudzona z twojej winy czyjaś zazdrość, wróci do ciebie dotkliwą karą losu. Można w to wierzyć albo nie. Na pewno jednak warto postępować tak, żeby nie ranić innych. To się zawsze opłaca.