RADA NIE RADA

Życie to nie bajka, Ziemia nie Eden, a ludzie nie anioły. Bywa, że sprawiają sobie ból. Na szczęście istnieje przebaczenie i błogosławieństwo krótkiej pamięci, więc zazwyczaj po pewnym czasie wszystko wraca do normy.

Ale nie zawsze. Czasem rany są zbyt głębokie, a cierpienie zbyt duże, żeby można je znieść będąc takim, jakim byłeś wcześniej. Nie planując, nie myśląc, nie zabiegając zmieniasz się, bo musisz. Żeby przetrwać. To tak, jakbyś nagle z łagodnego klimatu przeniósł się na koło podbiegunowe. Letnie ubrania i sandały już ci do niczego nie będą potrzebne. Opatulasz się szczelnie w futra, na twarz zsuwasz kaptur. Tę odrobinę ciepła, jaka ci została, skrzętnie zachowujesz tylko dla siebie - nie możesz sobie pozwolić na jego trwonienie dla innych, bo kolejny raz może ci się nie udać już ogrzać.

Mechanizmy obronne mocno zafałszowują rzeczywistość. Błędnie oceniasz siebie i innych. Ale żyjesz. Może i niezbyt szczęśliwie, za to w miarę bezpiecznie. Żeby sobie pozwolić na luksus samorealizacji najpierw musisz zadbać o życie i o bezpieczeństwo, jakiekolwiek jedno i drugie by nie było. Mówią: "jak on się zmienił", "szkoda go, taki był kiedyś fajny". Mówią: "zdziwaczał, zgorzkniał", a ty tylko usiłujesz nie spaść z cienkiej liny, na którą z szerokiej, wygodnej drogi zepchnął cię ktoś, kogo kochałeś. Skąd to wiem, że to właśnie on? Bo inaczej aż tak by nie bolało.

Czy wrócisz kiedyś do przewiewnej, letniej odzieży? To zależy od tego, czy odważysz się jeszcze raz otworzyć, podzielić ciepłem, zaufać.