RADA NIE RADA

Spostrzegamy innych przez filtr własnych doświadczeń, przekonań, wiedzy. I to jest oczywiste, bo innego nie mamy i mieć nie możemy. Dobrze jest jednak zdawać sobie sprawę z własnych ograniczeń w prawidłowym osądzie bliźniego. Jeśli nie chcesz popełnić błędu, skrzywdzić kogoś niesprawiedliwą opinią lub pochopnymi wnioskami - pytaj. Jeśli ci na tym nie zależy, to nikt nie może zabronić ci posługiwania się własną matrycą do mierzenia wad i zalet innych, pamiętaj jednak, że to samo może przydarzyć się także tobie. A smak nieuzasadnionego osądu bywa gorzki. Często dla obydwu stron.

To się zdarzyło naprawdę. Niby nic wielkiego, ale dobrze ilustruje jak cenne są pytania, upewnienie się, nie zakładanie czegoś z góry, nawet w zdawałoby się oczywistych sytuacjach.

Będąc w pracy Ania otrzymała wiadomość o śmierci swojej babci. Do płaczącej żałośnie Ani podeszła Ewa, starając się ją pocieszyć najlepiej jak umiała: tym, że babcia miała już swój wiek, że jest na pewno wśród aniołów, że musimy się godzić ze śmiercią. Ania jednak płakała coraz bardziej rozpaczliwie. Okazało się, że z babcią to niewiele ją łączyło, zaś jej żal dotyczy tego, że z powodu pogrzebu nie będzie mogła pojechać na wymarzony urlop w Alpy. Ewa odeszła od niej z niesmakiem, dając wzrokiem do zrozumienia, jak bardzo jest egoistyczna i nieczuła. Myślę, że obie poczuły się źle. Żadna nie miała złych intencji. Problem w tym, że jedna z nich posłużyła się szablonem - z góry przyjętym założeniem.

Więc pytaj. Kto pyta rzadziej błądzi.