RADA NIE RADA

Życie to taki teatr, w którym grasz, przypisane ci lub wybrane dobrowolnie, role: rodzica, dziecka, znajomego, przyjaciela, pracownika i wiele innych. W jednych jesteś lepszy, w innych gorszy. Jedne odpowiadają ci bardziej, inne - niekoniecznie. Z jednych możesz się wywinąć sam lub nie dostać przedłużenia angażu, w innych obsadzono cię na stałe.

Fakt, w jakim stopniu i stylu wywiązujesz się z ważnych życiowych ról, jest ważnym czynnikiem przy diagnozie psychologiczno-psychiatrycznej.

Podobnie jak aktorom nie wszystkie role leżą jednakowo dobrze, tak i ty pewnie nie jesteś osobą wszechstronnie w tym względzie uzdolnioną. Jedni są świetnymi rodzicami, ale gorszymi małżonkami i odwrotnie. Można być wspaniałym pracownikiem, ale kiepskim kochankiem. Tak można by długo, ale chodzi mi o to, żebyś sobie nie czynił wyrzutów, kiedy spotka cię krytyka za którąś z kreacji. Nikt nie jest idealny. W sumie idealna jest sytuacja, jeśli we wszystkim jest się przeciętnym i wtedy wszyscy są z ciebie przeciętnie zadowoleni. I niezadowoleni :) Usłyszałam kiedyś taką opinię, wcale niegłupiego człowieka, że kobieta powinna być dla mężczyzny jednocześnie matką, żoną i kochanką. Nie, nie ta idealna kobieta. Każda. Wiem, że wielu mężczyzn podziela ten pogląd, choć może nie świadomie, a jedynie w realnych oczekiwaniach. Gdyby to nie było takie przygnębiające, pewnie mogłoby być zabawne, bo zaraz nasuwa się pytanie, czy chciałby chodzić do łóżka z matką?!

Dobrze jest, jeśli masz świadomość, jaka jest twoja rola życia, w czym jesteś naprawdę dobry i z czego możesz być dumny.

Niedobrze jest natomiast, kiedy następuje pomieszanie ról. Wbrew oczekiwaniom niektórych mężczyzn, żona to nie matka, a jeśli zaczyna pełnić taką rolę, to nikomu to na dobre nie wyjdzie. Podobnie, kiedy matka stara się być przyjaciółką swoich dzieci - dzieci mogą mieć wiele przyjaciół, ale matkę mają jedną i ma ona do zagrania zupełnie inną rolę w ich życiu, niż przyjaciele. Może dla przykładu jeszcze inna sytuacja. Chory w rodzinie wymaga opieki i wsparcia, ale i tej roli przypisane są pewne kwestie, jak np. pogodzenie się z częściowym oddaniem odpowiedzialności w ręce opiekunów, w obszarach, z którymi sobie nie radzi. Wiem, to trudne, ale konieczne dla sprawnego funkcjonowania rodziny.

Gramy różne role, w różnych teatrach i o tym też warto pamiętać. Co innego znaczy być np. dobrą córką w moim domu i w twoim, dobry mąż dla ciebie, to może być mąż dla mnie nie do zniesienia itd. Ważne jest, żeby w swoim teatrze życia grać własne role prawdziwie i z przekonaniem, choć może nie wszyscy będą ci bili brawo, ale na końcu ty sam dla siebie będziesz najsurowszym jurorem, gdy przyjdzie ci odpowiedzieć na pytanie: jak przeżyłem swoje życie?

Rodzina to sieć wzajemnych powiązań i zależności. To taki teatr, gdzie każdy ma jakąś przypisaną rolę, czy chce tego, czy nie. Najczęściej nawet nie wie, że ją ma. Dowiadujesz się o tym przypadkiem, bo ktoś z zewnątrz rzuci, zdawałoby się, niewinną uwagę, podzieli się swoim spostrzeżeniem, opowie o swojej "normalnej" rodzinie. Dowiadujesz się wiele o sobie i swoim rodzinnym Matrixie także wtedy, kiedy zaczynasz po raz kolejny mieć uczucie deja vu: spotykasz się z takimi samymi zarzutami, oczekiwaniami i robisz coś, o czym wcale nie jesteś przekonany, że akurat powinieneś, ale i tak...wchodzisz w swoją rolę. Dowiadujesz się, jak to wszystko gra i buczy w sytuacji kryzysu, kiedy sytuacja zmusza poszczególnych członków rodziny do przyjęcia konkretnej postawy: zaangażowania się, opowiedzenia lub wycofania. A kiedy się już w końcu dowiadujesz, jesteś ogromnie zdziwiony, jak to w ogóle możliwe, że nie dostrzegałeś tego przez te wszystkie lata?! 

Kopalnią wiedzy o rodzinnym Matrixie są zbiorowe fotografie, do których rodzina się ustawiała. Przypatrz się, kto jest w centrum, kto tuż obok niego, a kto na obrzeżu; czy postacie się do siebie przytulają, obejmują, czy wręcz przeciwnie. I uwierz tym zdjęciom - to nie jest przypadek.