RADA NIE RADA

Inność pod względem obowiązujących norm, czy to w wyglądzie, czy w zachowaniu, mimo powszechnie deklarowanej tolerancji i podziwu dla indywidualności, znacznie skuteczniej odstrasza, niż przyciąga, o czym chyba nikogo nie trzeba przekonywać. Szczególnie tych pod jakimś względem innych.

Są jednak ludzie, którzy potrafią nie tylko ze swoją innością całkiem szczęśliwie żyć, ale jeszcze przekuć ją w atut. Kiedy przyjrzeć się im bliżej widać wyraźnie, że łączy ich kilka wspólnych cech.

Jedną z nich, i chyba najważniejszą, jest akceptacja własnej ułomności. To nie jest proste wziąwszy pod uwagę, jak bardzo większość stara się być, jak większość. Nie jest proste, ale nie niemożliwe. Nie omijając w rozmowach tematu, który mógłby stanowić potencjalnie szkodliwe dla relacji tabu, pozwala otoczeniu poczuć się dobrze i niezobowiązująco: nie ma konieczności omijania pytań i opinii, które w innej sytuacji mogłyby być odebrane jako nietaktowne i gruboskórne.

Urokliwe Brzydkie Kaczątka lubią ludzi. Także tych najpiękniejszych, którym nieraz się zazdrości. Tego nie da się udawać. Szczera sympatia zazwyczaj spotyka się z równie sympatycznym odzewem. Wszyscy, także ci, którzy są w czepku urodzeni, mają wiele i wiele się im udaje, potrzebują nie tylko podziwu, ale i autentycznej akceptacji, miłości, przyjaźni.

Skąd się bierze urok Brzydkich Kaczątek? W znacznej mierze to posag, w który wyposażyła je rodzina. Obdarzone bezwarunkową miłością, przyzwoleniem na niedoskonałość, potrafią sobie radzić z nią bez żalu i urazu do życia. Bardzo ważna jest tu rola ojca, szczególnie w okresie dorastania, kiedy może swojego potomka wprowadzić w dorosłe życie będąc z niego dumnym, mimo wszystko, lub mimo wszystko, wytykać mu braki i niedoskonałości. Czy ojcowie wiedzą o tym, jak wielką rolę mają do spełnienia w życiu swojego dziecka? Nieraz mam co do tego duże wątpliwości.