RADA NIE RADA

Była. W dodatku przez dobry tydzień w wielu ludziach wyzwoliła chęć działania, pomocy. Szukali jej wszyscy. Jej zniknięcie pokazało, że jednak jesteśmy zdolni do empatii i współczucia.
Szkoda, że taki jest efekt tej sprawy. Madzia nie żyje, a spontaniczna akcja wielu szukających jej, rozwieszających plakaty, rozsyłąjacych zdjęcia w internecie okazał się oparta na kłamstwie.

Wiem, ta notka u Ciebie wcale mnie nie zdziwiła. W takich chwilach chyba tym bardziej odczuwasz jak ważna jest dla Ciebie.
Trzymajcie się cieplutko!

Avianco - to, że chcę jakoś wytłumaczyć matkę nie oznacza, że od 12 dni nie myślę całą prawie dobę o Madzi. Tak bardzo chciałam, żeby znalazła się cała i zdrowa. Nawet wczoraj późnym wieczorem pocieszałam się, że może ją sprzedano i żyje gdzieś bezpieczna i zdrowa. Napisałam notkę "gdzie jest Madzia?" bo tylko tyle mogłam. Płakałam nad nią, bo też tylko tyle mogę.
Myślałam o tym, że pewnie osobiście Cię to dotknęło. Mnie też, bo mój młodszy Zajączek choć trzy razy starszy jest bardzo podobny z buzi do Madzi. Gdy na niego patrzę to mi się serce ściska

Wiesz, kiedyś z powodu śmierci dziecka straciłam wiarę. Nigdy jej nie odzyskałam, a śmierć Madzi jeszcze mnie od tego oddala.
Pamiętam jak dziś dzień, w którym pierwszy raz nie mogłam się pomodlić. Nie przesadzam - opisuję stan faktyczny: po prostu nie mogłam. Daty co do dnia nie podam, ale było to na początku stycznia 2007r. gdy aresztowano zabójcę i gwałciciela Grażynki Janas z Wałbrzycha. Być może nie miałam pełnych danych, być może oparłam się na niesprawdzonych informacjach, ale w mediach w taki sposób przedstawiono wtedy sprawę. Mała dziewczynka (7 lat) wychowująca się w melinie, z matką alkoholiczką, ojcem alkoholikiem (mieszkającym osobno, ale tylko piętro wyżej) została wyjątkowo bestialsko zgwałcona i zamordowana przez sąsiada. Gdy słuchałam relacji o tej sprawie doszło do mnie, że ta bezbronna dziewczynka z pewnością prosiła sąsiada, aby jej nie krzywdził, jest duża szansa, że błagała Boga o pomoc, wołała mamusię, aby ją uratowała i co? I nic! Nie została wysłuchana. Umarła cierpiąc, z odbitym na malutkiej buzi protektorem buta. Z cała mocą wróciły wtedy do mnie słowa Jezusa: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam (Mt 7, 7). Zaczęłam nad tym myśleć. Wiedziałam, że jeśli człowiek prosi o głupstwa, o coś szkodliwego, o coś złego nie otrzyma tego - to logiczne. Ale doszło do mnie wtedy, że na całym świecie są miliony osób, które błagają z całą ufnością o uratowanie im życia i zdrowia, o życie i zdrowie swoich najbliższych, o pokój... I nie dostają tego. W tamtym dniu gdy wyobraziłam sobie Grażynkę (osobę niewinną, nieskalaną grzechem, bo jakie grzechy może mieć siedmiolatka) błagającą o to, aby Andrzej S. nie robił jej krzywdy, moja wyobraźnia poszła dalej znalazłam się przy łóżkach umierających dzieci i wyobraziłam sobie błaganie ich rodziców, aby nie odchodziły, znalazłam się na drogach Kongo i Kenii gdzie ludzie są mordowani i gwałceni, a ich błagania i modlitwy pozostają bez echa, pomyślałam także o obozach koncentracyjnych. I wiesz co? Stałam się pusta.

@missjonash
Jestem osobą wierzącą, ale nie mam zdolności ewangelizacyjnych, więc nie umiem się odnieść do kwestii wiary lub jej braku.
Nie napisałam notki w opozycji do Twojej-masz prawo współczuć komu tylko chcesz. Miałam jedynie zamiar przypomnienie, kto tak naprawdę jest ofiarą i komu należy się przede wszystkim nasza uwaga.
I jeszcze jedno: jestem głęboko przekonana, że bezzasadne współczucie jest tak samo szkodliwe jak niereagowanie na zło.

@missjonash
Proszę, nie odbieraj tego tak osobiście! Rozmawiamy, dyskutujemy, spieramy się o sprawę, a nie walczymy z sobą. Mam taką nadzieję :)

Myślę tak: współodczuwanie jest rzeczą piękną, ale jak wszystko ma też złą stronę; współczucie nasze, chęć zrozumienia, a przez to samo i umniejszenia naganności uczynku, wprowadza rodzaj relatywizmu dobra i zła, a to już jest bardzo niebezpieczne; wracając do matki Madzi - oczywiście, że mi jej szkoda, ale postąpiła źle i trzeba o tym głośno mówić, żeby nie modelować właśnie swoim zrozumieniem i współczuciem zachowań potencjalnych naśladowczyń; czy uważam, że taki masz zamiar? Broń Boże! Natomiast gdy słyszę, nie po raz pierwszy (vide katastrofa smoleńska), usprawiedliwianie czyjegoś zachowania tym, że "po ludzku cierpi" i należy mu współczuć nie bacząc na to, co robi, odzywają się we mnie ostrzegawcze dzwoneczki: może i cierpi, ale poza tym, całkiem osobno, robi rzeczy naganne i to trzeba rozdzielić wyraźnie.
Nie wiem, czy umiem to jaśniej wytłumaczyć.

No i na Boga, Miss, nie musisz udowadniać żalu po stracie Magdy. To nie konkurs na to, kto bardziej cierpi, ale inne rozłożenie akcentów: ja staram się bardziej pokazać dziecko, Ty matkę. Może żadna z nas nie ma racji, może obie ją mamy, to nieistotne. Każda z nas wyraża swoje prawdziwe stanowisko i prawdziwe uczucia i to jest ważne.

Miss, już pisałam to wcześniej u Ciebie: wiemy dużo. Doczytaj to proszę spokojnie. Moje współczucie sięga momentu, gdy dziecku, z jakiegokolwiek powodu, stała się krzywda. To się może zdarzyć każdemu. Ale moje współczucie przestaje działać, kiedy mam przed oczami obraz, gdy na główkę tego dziecka sypie się gruz, kamienie i piach, tylko po to, żeby uniknąć odpowiedzialności.

Co do pracy terapeuty. To trudny zawód. Jeśli życie da mi szansę i nie przygniecie obowiązkami, to napiszę więcej w innym miejscu :)

Życzę Ci chociaż dziś spokojnego dnia.

@Avianca
Wczoraj kątem oka (oczywiscie nie z medycznego punktu widzenia) ogłądałam relacje telewizyjne i zaczynam mieć mieszane uczucia. Owszem, cały czas uważam, że nie można linczować matki , ale gdy zobaczyłam jak spokojna i opanowana była w nagrany dzień po teoretycznym porwaniu programie "Uwaga" (wczoraj był fragment) w stanie tak głębokiej traumy jak śmierć dziecka (przecież znałą prawdę) - to zaczynam mieć wątpliwości. Z jej psychiką jest cos bardzo dziwnego.
Z drugiej strony, co jest normą?
Gdy moje dziecko miał dobry rok, wracałam z nim z zakupów. Syn siedział w wózku, takiej prostej spacerówce. W doczepionej do wóżka siatce miałam torebkę z jajkami. Wchodziłłam do klatki schodowej tyłem i nagle o coś zaczepiłam, lecąc do tyłu. Padając, najważniejsze było dla mnie, aby nie przewrócił się wózek. Walnęłma głową w ścianę, prawie straciłam przytomność, ale wózek się nie przewrócił. Do dzisiejszego dnia mam jednak poczucie winy, gdyż pamiętam, że najważniejszą myślą było dla mnie to, że jajka się stłuką....

@marzatela
No więc mamy bardzo podobne wyrzuty sumienia. Ja wiozłam syna w spacerówce, a na jej "rączkach) łóżeczko składane. Było lekkie, płócienne, nie mniej kiedy zawiał wiatr, a moja spódnica pofrunęła w górę tak, że Marylin Monroe wysiada :), najpierw łapałam spódnicę. Na szczęście "rączki" były dobrze wyważone i małemu nic się nie stało. Nawet się nie przestraszył skubany :), za to ja o mało nie umarłam w tym momencie.
Jedyny normalny :) psycholog, jakiego słyszałam, Jacek Santorski, nazwał rzecz po imieniu i otwarcie bez ślimaczenia się i krygowania: psychopatia histeryczna. I tak jest. Czy nam się to podoba, czy nie tacy ludzie też są na świecie, a milcząc o tym fakcie stanu rzeczy nie zmienimy. Nie milcząc zresztą też nie :)